ika-24 na kinagabihan ng huling buwan ng taon, isang malaking pusa ang tumambad sa aming mga mata. nakaupo sa likod ng bahay. unmoved. purring. seemed hurt. dahil pasko naman, matuwa na lang sya sa amoy ng niluluto sa kusina. wala kasing tira malamang-lamang sa aming kakain para sa celebration ng kapaskuhan.
at nagpasko na nga. yihee, flooded ng mga messages at sari-saring mga pagbati.
kinaumagahan, paglabas ko sa likod bahay, the kitty is not moving. nakahiga at tila walang kung anumang galaw. the kitty. the kitty is dead. when i don’t know. hay. sad. at syempre hindi ako ang magtatangal nun, si kuya!
patumpik-tumpik pa, wala naman talagang gustong humawak ng patay na pusa. at syempre, kami ni kuya ang nautusan. ahay, nagtitili ang kitot…ayaw hawakan ang pusang matigas na. tili! sigaw! waah. the kitty was dead.
in the evening, i’ve learned i’m not yet ready to face any loss. hay.
ang pusa at ang pasko.
merry christmas po lolah!!
salamat apo, kahit huli na..pasko pa rin
poor kitty… my orange is not well too.. he is pilay.. good thing he’s not dead pa.
hehehe
btw, we don’t own the kitty. it just decided to stay in our house during the final hours of its life.